17 Eylül 2016 Cumartesi

Çocukluk

Ne güzeldi bizim çocukluğumuz.Sokağa rahatlıkla çıkabilir ,dilediğimiz gibi oynayabilirdik.Mahalle kavramı vardı o zamanlar.Mahallenin abileri vardı , ablaları vardı.Küçükler büyüklerine saygı duyar  büyükler ise küçükleri sever,küçüklere kol kanat gererlerdi.
Çocukluğumuzu yaşardık sadece.Bilgisayar  bizler için insan üstü bir şeydi o zaman.Sadece adını duyardık.Bilgisayar oyunları değil kendi yarattığımız oyunlarla büyüdük biz.Misket oynardık ellerimizi çatlatana kadar,çamura bulanırdı giysilerimiz ama umrumuzda değildi hiçbir şey çocuktuk biz.Kör ebeler,ortada sıçanlar,tombikler,saklambaçlar,beş taşlar,elim sendeler,ebe sobeler ,çember kapmaca,mendil kapmaca,köşe kapmaca,taş kırma,topaç çevirme,bezirgan başı, çelik çomak daha ne oyunlar…………çocuktuk , çocukluğumuzu yaşardık dibine kadar.
Bayramlarda neşeli geçerdi o yıllarda.Mahallenin bütün çocukları bir olur elimizde süpürgeler,su kovaları temizlerdik mahalleyi bayram heyecanıyla.Büyükler de övünürdü bizimle.Bayram sabahı bütün mahallenin çocukları toplaşırdık kızlı erkekli.Mahalledeki bütün evlerin kapısını çalardık rahatlıkla ,öperdik büyüklerin ellerini , şeker toplardık,harçlık beklerdik.
Kardeş gibiydik biz çocuklar ,kendi aramızda didişir,kavga eder küserdik ama kalamazdık birbirimizden ayrı…..Savunurduk birbirimizi ,dışardan kimseye laf söyletmezdik.Çocuktuk biz ama arkadaşlığın , kardeşliğin değerini bilen çocuklardık.
                Öğretmen bir ödev verdiğinde karıştırırdık kitapları , araştırırdık, kütüphanelere  giderdik,en iyisini yapabilmek için değil , öğrenebilmek için araştırırdık.

                Ya şimdi.Şimdi ise özler olduk o yılları , özler olduk o dönemki  insanlıkları,komşulukları,arkadaşlıkları,samimiyeti ve doğallığı.Teknolojiyle birlikte değerlerimizde insanlığımızda ,kardeşliğimizde,arkadaşlığımızda yok olmaya başladı çünkü………………………